Global Voices στα Ελληνικά

Ελληνικά

Ο κόσμος μιλάει, τον ακούτε;

Το εναλλακτικό blog Puerto Rico Indie κάνει γράφει μία κριτική [es] για την πρόσφατη πορτορικανή ταινία ”I Am a Director” (“Είμαι Σκηνοθέτης”), η οποία χρηματοδοτήθηκε, κατά ένα μέρος της, από το Kickstarter:

Η ταινία, φτιαγμένη στο στυλ του “mockumentary” ή αλλιώς πλασματικό ντοκιμαντέρ, ακολουθεί τα βήματα του Κάρλος (Carlos Marchand), ενός πρωτάρη κινηματογραφιστή, που ποθεί να κάνει μια χολιγουντιανή ταινία, αλλά στο Πουέρτο Ρίκο. Πέρα από το ότι πρόκειται για μια πραγματικά αστεία κωμωδία, το “I Am a Director” καταφέρνει να σατιρίσει τη διανοητική διαδικασία πολλών, που πιστεύουν ότι το να κάνεις ταινίες σημαίνει να ακολουθείς τα επίπλαστα πρότυπα που βασίζονται στις τεράστιες αμερικανικές παραγωγές.

H blogger Yasmín S. Portales cσχολιάζει σχετικά με τις προκλήσεις της χαρτογράφησης της κουβανικής μπλογκόσφαιρας, που θα περιλαμβάνει οτιδήποτε και τα πάντα που γράφονται σε blogs. Αυτό είναι το πιό πρόσφατό της project:

Ένας κατάλογος είναι ένας χάρτης: έχεις τους βάλτους των ένδοξων μαχών, και τα διαβόητα βουνά. Τα περιλαμβάνεις όλα, ή δεν είναι χάρτης. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ακόμα χάρτης της κουβανέζικης μπλογκόσφαιρας.

Το χειρότερο: Η κουβανέζικη μπλογκόσφαιρα είναι χαοτική. Ευτυχώς, δεν προσποιούμαι ότι την καταλαβαίνω, απλά αποκαλύπτω το τρέχον δημογραφικό προφίλ της.

Η δημοσιογράφος και αρθρογράφος του Global Voices, Leila Nachawati, συνέταξε ανοιχτή επιστολή στην κουβανή blogger Yoani Sánchez, η οποία έκανε περιοδεία στις ΗΠΑ, τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη για να μιλήσει για τις συνθήκες χρήσης του διαδικτύου στην Κούβα. Κάποιοι την επιδοκίμασαν, άλλοι την επέκριναν. Η Leila Nachawati, μια blogger με καταγωγή από την Ισπανία και τη Συρία που ζει στην Ισπανία, αντέδρασε σε μερικά σχόλια της Yoani Sánchez σχετικά με το κράτος και την κοινωνία της Ισπανίας.

Έμεινα έκπληκτη από το θαυμασμό σας γύρω από την πολιτική και τους θεσμούς της Ισπανίας. Δεν αμφιβάλλω πως πιθανόν εκτιμάτε όψεις αυτής της χώρας που περνούν απαρατήρητες σε πολλούς από εμάς που ζούμε εδώ, αλλά ας μη ξεχνάμε πως απέχουμε πολύ από το να θέλουμε να κοιταχτούμε στο καθρέφτη. Πιστεύω πως δεν αποτελούμε παράδειγμα προς μίμηση, μήτε συνταγή που οδηγεί σε επιτυχία.

Tο kiskeácity παραθέτει σύνδεσμο προς ένα γράμμα που “απηχεί πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι Αϊτινοί λόγω του ”βιομηχανικού συμπλέγματος των λευκών σωτήρων”…και του στρατού του των 3.000 ΜΚΟ, 12.000 κυανόκρανων του ΟΗΕ, αναρίθμητων ομιλητών για την Αϊτή, εκμεταλλευτών της πατρογονικής θρησκείας της, του πολιτισμού, της μουσικής της και άλλων λεγόμενων ‘συμμάχων', που φιμώνουν τους Αϊτινούς για ίδιον όφελος, καθώς σφετερίζονται τη φωνή τους.”